وی بی پارس

  • نویسنده : admin
  • بازدید : [] مشاهده
  • دسته بندی : دسته: وی بی

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبر، “آنگ سان سوچی” وزیر امور خارجه و رئیس میانمار از سوی کمیسیون حقوق بشر اسلامی مستقر در لندن به عنوان برنده جایزه اسلام هراسی در سال ۲۰۱۷ میلادی انتخاب شد.

خشونت و نسل کشی سوچی علیه مسلمانان روهینگیا آنقدر غم انگیز و وحشتناک بود که وی توانست از سایر نامزدهای دریافت جایزه بین المللی اسلام هراسی از جمله رئیس جمهور آمریکا، مارین لوپن رئیس جبهه ملی فرانسه و گیرت ویلدرس رهبر حزب افراطی راستگرای آزادی هلند پیشی بگیرد.

 

جایزه سالیانه اسلام هراسی از سوی کمیسیون حقوق بشر اسلامی مستقر در لندن اعطا می شود. تاکنون حدود یک میلیون نفر از مسلمان روهینگیا با ترک استان راخین به سوی مرزهای بنگلادش آواره شده اند.

این در حالی است که وی مفتخر به گرفتن جایزه نوبل نیز هست.

در بخش اسلام هراسی در بریتانیا نیز “تامی رابینسون” رئیس سابق گروه فاشیستی (ئی دی ال) به خاطر دیدگاه های افراطی ضد اسلامی اش، به عنوان برنده معرفی شده است. سایر نامزدهای دریافت این جایزه عبارت بودند از: “کتی هاپکینز” مجری تلویزیون و ستون نویس روزنامه ها، نایجل فاراژ رهبر سابق حزب استقلال بریتانیا، “آن ماری واترز” سیاستمدار تندرو و ضد اسلام و بوریس جانسون وزیر خارجه بریتانیا.

فاکس نیوز نیز جایزه اسلام هراسی در بخش رسانه ها را به خود اختصاص داده است.
کمیسیون حقوق بشر اسلامی یک سازمان غیرانتفاعی و مستقل است که در سال ۱۹۹۷ میلادی تاسیس شده است.

در فوریه ۱۹۷۸، نظامیان میانمار نخستین عملیات گسترده خود را در ایالت آراکان که اکنون به نام راخین شناخته می‌شود واقع در غرب میانمار اجرا کردند.

آنگ سان سوچی که برنده جایزه صلح نوبل(۱۹۹۱) بوده و تحصیل کرده دانشگاه آکسفورد است، کسی است که در میانمار اکثر مردم و حتی مسلمانان به او لقب “مادر سو” را داده‌اند.

مسلمانان روهینگیا از در دهه ۱۹۹۰ تاکنون که در ایالت شمالی آراکان به سر می‌برده‌اند، در حصار محصور شده و در معرض محدودیت‌های شدید، جابجایی، عدم دسترسی به خدمات بهداشتی کافی، تحصیلات و شغل قرار گرفتند. از جمله اقدامات رایج علیه آنها اعدام‌های خود سرانه، تجاوز، اخاذی، کار اجباری و دیگر قساوت‌های حقوق بشری بوده که اغلب به دست نیروهای امنیتی انجام می‌شوند.

محدودیت درخصوص ازدواج و زایمان مسلمانان میانمار نیز باعث شد بالغ بر ۶۰ هزار کودک قوم روهینگیا که توسط دولت میانمار( برمه) به عنوان شهروند ثبت نشده‌اند، نتوانند به مدرسه ابتدایی دسترسی داشته باشند.

این در حالی است که آنگ سان سوچی آنچه که گزارش سازمان دیده بان حقوق بشر “پاکسازی نژادی” و جرم علیه بشریت دانسته را رد می‌کند، نیازمند بررسی بین‌المللی است.

سکوت عمدی وی در قبال خشونت‌های مبتنی بر انگیزه نژادی علیه اقلیت مسلمانان که تنها چهار درصد از جمعیت کل میانمار را تشکیل می‌دهند منجر به موج فزاینده انتقادهای بین‌المللی شده است.

بنابراین نسل کشی تدریجی قوم روهینگیا از سال ۱۹۷۸ به عنوان سیاست دولت میانمار به اجرا گذاشته شده است.

“مادر سو” عملا تصمیم گرفته تا با سرکوب گران آنها و نژادپرستان ضد مسلمان در هر سطحی از جامعه در یک جبهه بایستد و از طرف دیگر  دولت‌هایی نظیر آمریکا و انگلیس بر اساس نیازها و منافع تجاری و راهبردی خود اقدام به حمایت از رهبران نظامی میانمار کرده‌اند که بر اساس گزارش‌ها حامی عوامل اسلام هراسی هستند.

این در حالی است که  سی و یکمین اجلاس سران کشورهای عضو اتحادیه جنوب شرق آسیا «آ.سه.آن»  در فیلیپین  ( ۲۱ تا۲۳ آبان) درقبال جنایت های اعمال شده علیه مسلمانان روهینگیایی در سکوت کامل برگزار شد.

 «آنگ سان سوچی» درحالی در اجلاس «آ.سه.آن» شرکت کرد که دو دهه پیش در مبارزه برای دموکراسی علیه حاکمان نظامی مستبد میانمار (برمه)، از کشورهای جنوب شرق آسیا خواسته بود تا در قبال وضعیت بد اقتصادی و فساد موجود در این کشور بی اعتنا نباشند.

وی به عنوان رهبر مخالفان دولت وقت میانمار که برای آزادی مبارزه می کرد، در مقاله ای که در۱۳ جولای سال ۱۹۹۹ در روزنامه «نیشن» تایلند منتشر شد، سیاست عدم مداخله ۱۰ عضو «آ.سه.آن» را در قبال وضعیت سیاسی اقتصادی میانمار صرفاً بهانه ای برای کمک نکردن به مردم این کشور توصیف کرد.

وی اکنون که جایزه اسلام هراسی را به مدال صلح نوبل خود افزوده است؛ تلاش بسیاری دارد تا این اتحادیه همچنان در مورد فجایع ایالت راخین و سرکوب مسلمانان روهینگیا سکوت اختیار کند. وی با استفاده از همین سکوت در اجلاس سران آسه آن در مانیل فیلیپین و همچنین اجلاس سران کشورهای عضو سازمان همکاری های آسیا – پاسفیک «اپک» در هانوی ویتنام شرکت کرد.

از اواخر ماه اوت گذشته که سیاست سرکوب مسلمانان روهینگیایی در میانمار توسط ارتش و بودائیان افراطی بالا گرفت، چند هزار نفر کشته و بیش از یک میلیون نفر از آنها با بدترین شرایط به بنگلادش پناه برده اند.